Birbirine hiç benzemediğini düşündüğümüz iki parfümde aynı ayrıntıyı seviyor olabiliriz: kuru bir odunsuluk, canlı bir narenciye etkisi veya yumuşak bir çiçeksi his. Koku aileleri, bu benzerlikleri tarif etmek için kullanılan bir harita sunar. Bir kokuyu tek kelimeyle bitirmekten çok, hangi yöne yakın durduğunu anlatır.
Dört ana yön
Michael Edwards’ın koku çarkında ferah, çiçeksi, odunsu ve amber yönler etrafında farklı aileler yer alır. Ferah tarafta narenciye, yeşil ve suyu çağrıştıran etkiler; çiçeksi tarafta çiçeklerin farklı yorumları bulunur. Odunsu karakterler kuru, yosunsu veya daha sıcak tonlara açılabilir. Amber yönündeyse sıcak, yumuşak ve baharatlarla zenginleşebilen kompozisyonlarla karşılaşırız.
Bu sözcükler bir sıralama değildir. Çiçeksi bir koku odunsu olandan daha basit, ferah bir koku da amber bir yorumdan daha az değerli sayılmaz. Tarif edilen şey kalite değil, ağırlık merkezidir.
Sınırlar neden birbirine karışır?
Bir çiçeksi kompozisyonun odunsu bir zemini, odunsu bir kokunun ferah bir açılışı olabilir. “Çiçeksi odunsu” gibi birleşik tanımları görmemizin nedeni budur. Koku ailelerini birbirinden kopuk kutular olarak düşünürsek bu geçişleri kaçırırız.
Örneğin BLUENEL’in referans aldığı Bleu de Chanel çizgisinde aromatik ve odunsu karakter bir aradadır. ROSELIN’in esin kaynağı Roses Vanille ise gül ile vanilya birlikteliğiyle başka bir yönde durur. Bunlar MODE ürünlerinin formül açıklamaları değil, referans kokular üzerinden yapılan stil karşılaştırmalarıdır.
Zevkinizi bir kelimeyle sınırlamadan
Sevdiğiniz kokularda tekrar eden bir yönü fark etmek, yeni kokuları daha anlamlı karşılaştırmanızı sağlar. “Odunsu seviyorum” dedikten sonra asıl soru başlayabilir: daha kuru mu, daha sıcak mı, daha ferah mı? Böylece bir aile adı, tercihleri daraltan bir etiket yerine ayrıntıları görmeye yarayan bir başlangıç olur.